U bevindt zich hier:
>> InteractiefMehari (Dennis)
Bijdrage van Dennis ...
Welnu, mijn verhaal begint, zoals veel vergelijkbare verhalen met een jongensdroom. Een jongensdroom over "de auto van de moeder van een vriendje". Dat vriendje was de helft van een tweeling en de moeder reed in een groene Mehari. Ik zat daar als klein menneke regelmatig achterin. Zo had de moeder van een ander vriendje een DS of eigenlijk meerdere DSen.
Tot niet zo gek lang geleden reed ze daarin. Maar terug naar de Mehari. Het kopen van een open auto rond je veertigste hoeft niet perse te beteken dat je een midlifecrisis ondergaat. Ik mag hopen dat ik daar geen last van heb. Op een zonnige zomermorgen in de tuin bladerde ik door een buitengewoon gevaarlijk blad Buitenleven met allemaal prachtige plaatjes van prachtige boerderijen en landhuizen.
De een nog smaakvoller dan de ander. En ergens aan het einde van dat blad stond een advertentie (met foto) van een gele 2 persoons Mehari. En ik was terug bij dat vriendje achterin hun Mehari. Nu is bij ons thuis de liefde voor Citroen niet bijzonder aan mijn vrouw besteed maar het was zij die mij uiteindelijk overhaalde om dan ook echt op zoek te gaan naar zo'n ding. En gek genoeg, als je goed gaat zoeken kom je er wel een paar tegen. Mijn eerste rit was richting het Brabantse om eens bij Neerlands bekendste Meharihandelaar te gaan kijken.
Zonder enige vorm van kennis keek ik naar de verschillende auto's en ik wees in al mijn onnozelheid de uitlaat (dat deel wat je bij eenden en Mehari's net achter de voorband ziet lopen) en meldde en passant dat het subframe er goed uitzag... De bloody limit natuurlijk. De verkoper hoorde mij aan en nam niet eens de moeite me te verbeteren. Zonde energie moet hij gedacht hebben en hij moet zich verbaasd hebben over zoveel domheid. We vonden daar niet wat we zochten en reden verder naar een adres bij Eindhoven. En daar stond ie...
Mijn Mehari, legergroen (Vert Tibesti) en compleet. Redelijk in de verf (geschilderd met de kwast maar dat mocht de pret niet drukken). Na een rondje rijden hebben we afscheid genomen en vervolgens heb ik de twee van de meer onrustige dagen van mijn leven gehad. Niet gehinderd door enige vorm van kennis zou ik op mijn waffel kunnen vallen dus de secretaris van de Mehariclub gebeld waar ik inmiddels lid van was geworden. Via de club ben ik in contact gekomen met een Citrofiel uit Meyl (Limburg).
Ik heb die Sander uit Meyl gebeld en hij was meteen bereid om met me mee te gaan om naar de auto te gaan kijken. Dus ik ben eerst naar Limburg gereden. Ik woon vlak bij Hilversum dus das nog best een stukkie... En vanuit Meyl zijn we met de net gerestaureerde Mehari van Sander naar Eindhoven gereden. Een fantastische rit in een met een Visamotor uitgeruste Mehari. Dat gaat effe sneller dan een standaard motor maar maakt ook een bak herrie! Sander dook onder de auto en ik kletste wat met de eigenaar en na een rondje rijden en de technische ok van Sander ben ik maar wat gaan onderhandelen.
Maar er stond blijkbaar "ik moet m hebben" op mijn voorhoofd want de marge was klein. Maar toch, aan het einde van de dag was ik, in theorie tenminste, de bezitter van een Mehari. Mijn eerste tip is dan ook om vooral eerst lid te worden van een club en iemand mee te nemen naar de auto die je wilt kopen. Dit soort autoclubs zitten berstensvol enthousiastelingen die je echt willen helpen! Ik ben Sander nog steeds dankbaar voor zijn hulp want als hij niet die dag nog meteen met me mee kon had ik die auto nooit gekocht. En het is handig als je vrouw het ook ziet zitten trouwens...
En drie dagen later tufte ik in mijn vers gekeurde Mehari met een debiele grijns op mijn bek terug naar het Gooi. Trots als een hond met zeven staarten en nog steeds geen enkel benul van de techniek van zo'n karretje. Een week later, het was voorjaar dus het was ook meteen heerlijk weer, parkeerde ik mijn nieuwe aanwinst achteruit in een parkeerhaven. Toen ik terug kwam lopen uit de winkel en ik keek blijmoedig naar mijn auto, en de moed zonk de me volledig in de schoenen want wat bleek... de beide voorwielen stonden als het ware naar mekaar toe gedraaid. Alsof ie zo krom was als een hoepel!
En hij rammelde ook zo hard... En het voelde al niet helemaal ok... Nu heb ik een man leren kennen in het dorp en wij delen de passie voor Mehari's en samen met hem zijn we op zoek gegaan naar de oorzaak. En wat bleek, het ding was zo slecht uitgelijnd dat het een wonder was dat ik m uberhaupt in een parkeerhaven had kunnen draaien. Overigens is dat wel tot nu toe het meest serieuze geweest wat ik heb meegemaakt want verder mankeert ie helemaal niks! Ik heb een garagebedrijfje in Huizen ontdekt van twee oudere heren die 40 jaar sleutelervaring (per man!) hebben aan eenden en aanverwant materiaal. Ik doe de simplele dingen en zij keuren en doen de wat meer ingewikkelde dingen hoewel dat tot nu toe nog niet echt is voorgekomen. Ze hebben een keer mijn uitlaat helemaal losgemaakt.
Dat is met een brug wat beter te doen dan op je rug op de oprit. Het rijden in een Mehari is echt een feest! Mensen toeteren naar je, steken hun duim op, komen naar je toe om te vragen wat dat nu voor een auto is of om je te vertellen dat zij ook zo'n ding hadden vroeger. En ze laten je er op de snelweg altijd tussen. Alsof ze denken "aggossie...". Laatst stond ik bij een stoplicht toen er twee opgeschoten knapies op een scootertje naast me stopten. Waarop de een tegen de ander zegt "Hee kijk nou, een plastic Hummer!" Van het rijden in een Mehari, eend, Ami of Dyane krijg ik een big smile op mijn gezicht.
Wat mij betreft spaar ik ze allemaal alleen heb ik er de plek niet voor en krijg ik mijn vrouw niet mee. En gelijk heeft ze!
© Dennis van Dalen
